اتل متل جدايي ... عروسکم کجايي ؟

 گاو حسن پريشون ... يه دل داره پر از خون

 عشقم که رفت هندستون ... خونه ام شده قبرستون

 يه عشق ديگه بردار ... يه دنيا غصه بردار

 اسمشو بذار بچگي ... تا آخر زندگي

 هاچين و واچين تموم شد ... عمر منم حروم شد

بهترین ترانه رو من از چشمای تو می سازم
تو قمار زندگیمون تو نباشی من می بازم
اگه باشی در کنارم با تو من مالک دنیام
بی خیال غربت و غم چشم براه نور فردام
مثل آسمون تنهام امیدش چند تا ستارست
دیدن برق نگاهت واسه من عمر دوبارست
سر انگشت تو یعنی قصهء خوب نوازش
هر نگاه عاشق تو غزل آبی خواهش
جاده های مهربونی می گذره از تو نگاهت
روشنه شبای تارم با خیال روی ماهت

تو كه نيستي قلب عاشق بي قراره
آرزوي تو رو داشتن باز تو رو يادم مي ياره
تو بدون كه بي تو هرگز شب من سحر نمي شه
جز تو چشمام واسه هيچكس نمي باره تر نمي شه
هنوزم حس نيازت از تو قلب من نرفته
كاش بدوني كاش بدوني زندگي بي تو چه سخته

به جون ستاره هامون تو عزیزتر از چشامی

            هرجا هستی خوب و خوش باش تا ابد بغض صدامی

                           تورو نبض لحظه هامون نشه باورت یه وقتی

                                    که دوست ندارم!این و به خدا گفتم به سختی

                                             من اگه دوست نداشتم پای غمهات نمی موندم

                                                        واست اینهمه ترانه از ته دل نمی خوندم

                                                                 اگه گفتم برو خوبم واسه این بود که می دیدم

                                                                           داری آب می شی می میری این و از همه شنیدم

                                                                    تورو محض خیره هامون که نفس نفس خدا شد

                                                      از همون لحظه که رفتی روحم از تنم جدا شد
                      

                         تو که تنها نمی مونی منه تنها رو دعا کن

                 مردی که پشت یه دیوار واسه چشمات گریه می کرد

کاشکي خبر نداشتي ، ديوونه نگاتم

يه مشت خاک ناچيز ، افتاده به زير پاتم

کاشکي صداي قلبت ، نبود صداي قلبم

کاشکي نگفته بودم ، تا جون دادن باهاتم

بی خیال دل ساده نگو که دل سپردی

نگو به خاطر عشق نشستی غصه خوردی

تو راه عشق پا نذار نگو که بیقراری

نگو که از فراقش هزار بهونه داری

رحم کن به چشمای من که ازگریه بیزارن

نذار که بارونی شن حال گریه ندارن

عاشقی سوختن داره میشکنی خیلی ساده

زودی فراموش میشی بی وفایی زیاده

بی خیال ای دل من نگو که عاشق هستی

دوست ندارم ببینم روزی رو که شکستی

بــا تــو بــوده ام

هــمـيــشـــه ود ر هـــمــه جـــا

بـــا تــو نــفــس كـــشـــيـــده ام بـــا چـــشـــمـــان تـــو ديـــده ام

مـــا را از تـــو گـــريـــزي نـــيـــســت

چــنـــان كـــه جـــســـم را از روح!

و زمـــيــن را از آســـمــان

و درخـــت رااز آفــتــاب

تـــو دلـــيــل بـــودن مـــن بـــوده و هـــســتـــي

و چــنــان بـــا ايـــن دلــيـــل زيـــســـتـــه ام كـــه بـــاور كـــرده ام

عـــلـــت بـــودن مــــن (( تــــــــو هـــــســــتــــي))

به جون ستاره هامون تو عزیزتر از چشامی

هرجا هستی خوب و خوش باش تا ابد بغض صدامی

تورو نبض لحظه هامون نشه باورت یه وقتی

که دوست ندارم!این و به خدا گفتم به سختی

من اگه دوست نداشتم پای غمهات نمی موندم

واست اینهمه ترانه از ته دل نمی خوندم

اگه گفتم برو خوبم واسه این بود که می دیدم

داری آب می شی می میری این و از همه شنیدم

تورو محض خیره هامون که نفس نفس خدا شد

از همون لحظه که رفتی روحم از تنم جدا شد

تو که تنها نمی مونی منه تنها رو دعا کن

خاطراتم و نگه دار اما دستام و رها کن

دست تو اول عشقه بسپرش به آخرین مرد

مردی که پشت یه دیوار واسه چشمات گریه می کرد

دل داده ام بر باد، بر هر چه باداباد
مجنون تر از لیلی، شیرین تر از فرهاد

ای عشق از آتش، اصل و نسب داری
از تیره ی دودی، از دودمان باد

از آب طوفان شد، خاک از تو خاکستر
از بوی تو آتش، در جان باد افتاد

هر قصر بی شیرین، چون بیستون ویران
هر کوه بی فرهاد، کاهی به دست باد

هفتاد پشت ما از نسل غم بودند
ارث پدر ما را، اندوه مادرزاد

از خاک ما در باد، بوی تو می آید
تنها تو می مانی، ما می رویم از یاد

اره ميشه.............................................

شب شد خورشيد رفت آفتابگردان عاشق

به دنبال آفتاب آسمان را جست و جو مي كرد

ناگهان ستاره اي چشمك زد !

آفتابگردان سرش را به زير افكند

گلها خيانت نمي كنند